Jak żyli i rządzili brzescy książęta? Część 6

Okres bratobójczych walk

Dziś zaczynamy już szóstą część wpisów na temat książąt brzeskich. W ostatnim artykule opowiedzieliśmy sobie o niezwykłym życiu Bolesława III Rozrzutnego. Jeżeli ktoś przegapił ten wpis albo cykl o władcach Brzegu rozpoczyna od dzisiejszego artykułu, to serdecznie zachęcamy aby cofnął się do początku cyklu. Dzięki temu uzyska pełny obraz książąt brzeskich.

Dziś będzie nas interesowało życie oraz rządy Ludwika I Roztropnego, syna Bolesława III. W tamtym okresie na Śląsku nie było zjawiskiem nowym ani dziwnym, że poszczególni bracia – będący potomkami lokalnego władcy – zaciekle walczyli ze sobą o kolejne ziemie, chcąc powiększyć swoje dominium. Tak też było i w księstwie brzeskim.

Ludwik I – zanim objął tron w Brzegu

Nie wiemy na pewno, kiedy Ludwik przyszedł na świat. Niektórzy historycy optują za datą 1313. Inni twierdzą, że było to bliżej 1321 roku. Wiadomo na pewno, że Ludwik za młodu zdobył wykształcenie w Pradze.

Bolesław III jeszcze za swojego życia zdał sobie sprawę, że nie jest w stanie ogarnąć całości domen, jakie przypadły w jego udziale na Śląsku. Postanowił więc dokonać podziału pomiędzy swoich synów, a sam zaszył się w Brzegu. Ludwikowi w 1338 roku przypadł Namysłów. Cztery lata później Ludwik objął tron w Legnicy wraz ze swoim bratem Wacławem, tracąc jednocześnie księstwo namysłowskie.

Bracia szybko wypędzili Ludwika z Legnicy. Przez parę lat nie miał on żadnej domeny. Starał się stawiać opór, ale w obliczu tego, że był sam przeciwko wielu przeciwnikom ostatecznie postanowił dobrowolnie zrezygnować z księstw na Dolnym Śląsku. W 1346 roku Ludwik zawarł układ z Wacławem I. Na mocy tego porozumienia Ludwik zrezygnował z księstw, w zamian za roczną rentę, a po śmierci Wacława miał otrzymać Legnicę. Jednakże tak się złożyło, że Wacław wcale nie chciał umierać, a ponadto urodził mu się męski potomek. Z czasem Wacław przestał wypłacać rentę Ludwikowi, ale ten zdołał już zgromadzić kapitał, za który kupił Lubin, do którego się przeprowadził. Kiedy Bolesław III zmarł, Ludwik wypowiedział wojnę Wacławowi. Ciągnęła się ona w latach 1353-1359. Wreszcie bracia odpisali porozumienie. Na mocy tego traktatu Ludwikowi przypadł w udziale Brzeg, Oława i Chojnów.

Władca prawy i mądry

Nie bez przyczyny Ludwik I otrzymał przydomek „Roztropny”. W 1364 roku Wacław I zmarł, ale jego synowie byli jeszcze dziećmi. W związku z tym Ludwik został regentem i tak było do 1373 roku. Przez 9 lat Ludwik bardzo mądrze zarządzał Legnicą. Udało mu się najpierw uratować finanse księstwa, a potem sukcesywnie zapełniał książęcy skarbiec. Ludwik dobrze traktował swoich bratanków, którzy potem okazali mu wdzięczność i wspierali go w jego polityce. Posłuchali także stryja i nie osłabiali swoich księstw poprzez dalszy podział.

Lata mijały, a Ludwik pomimo już dość zaawansowanego wieku dalej prowadził aktywną i w efekcie bardzo skuteczną politykę. Zmarł w 1398 roku.